daarvoor nog zo geruststellend aanvoelde. De kamer lijkt ineens veel te klein. Er is niemand om hulp aan te vragen, geen hand om troost te bieden in dit cruciale moment. De ademhaling wordt oppervlakkig en moeizaam, terwijl het hart worstelt om een ritme te behouden dat vreemd aanvoelt.
Elke seconde roept een vraag op die zwaarder weegt dan een rotsblok. Wat kun je doen als de wereld om je heen krimpt tot slechts een paar vierkante meter? Het instinct spoort je aan tot beweging, tot het zoeken naar een uitweg,
