naar terug,’ gaf ik toe.
Patricia glimlachte.
“Op mijn achtenzestigste begon ik aan mijn tweede hoofdstuk.”
“Tweede hoofdstuk?”
“Mijn leven.”
Ze vertelde me dat ze na het overlijden van haar eigen man jarenlang precies hetzelfde had gedaan als ik.
Ze wacht tot haar volwassen kinderen bellen.
Wachten om opgenomen te worden.
Ze wachtte af wat er om haar heen zou gebeuren.
Totdat ze op een dag het wachten beu werd.
Ze volgde een kunstcursus.
Ik heb nieuwe vrienden gemaakt.
Begonnen met reizen.
Ik heb zelfs Italiaans geleerd.
“Italiaans?”
Ze grijnsde.
