niet moest wachten.”
“Ik weet.”
Hij maakte zijn stropdas los en trok zijn schoenen uit.
Op zijn vijfendertigste was Thain nog steeds een man die meteen opviel.
Groot.
Fit.
Een dure knipbeurt.
Een zelfverzekerde glimlach.
Hij was onlangs in diverse zakelijke publicaties verschenen vanwege het technologiebedrijf dat hij had opgericht, en de laatste tijd gedroeg hij zich alsof hij elk vleiend zinnetje dat ooit over hem was geschreven, geloofde.
“Ik ben helemaal uitgeput,” zei hij. “Ik ga douchen.”
Hij boog zich voorover en kuste me op mijn voorhoofd.
Ik ben
