ergens overleven en er echt wonen.”
Op de verjaardag van mijn terugkeer hebben we op de veranda gegeten.
Het horloge dat papa had teruggevonden, zat om mama’s pols; het was belachelijk groot voor haar.
‘Je weet toch dat dat een herenhorloge is?’, zei ik.
“Het was het horloge van je vader.”
“Goed punt.”
Ze glimlachte.
Aan de overkant van de straat reed een verhuiswagen achteruit een oprit op. Ergens verderop in de straat blafte een hond. De avond rook naar gemaaid gras en naar een barbecue.
Er gebeurde niets filmisch.
